Ο πνευματικος μου Πατερας,ο πατηρ Γεωργιος Αγγελακακης, βλέποντας την άθλια κατασταση που επικρατει(ΠΣΕ,ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ,ΕΝΩΣΗ ΜΕ ΠΑΠΙΚΟΥΣ)θεωρησε πρεπον να κανει αυτο που η Παραδοση της Εκκλησιας μας και ολοι οι Αγιοι Πατερες μας συμβουλευουν να κανουμε εν καιρω αιρεσεως. ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΤΗΚΕ.δεν εμεινε μονο σε αυτο. εγραψε μια ομολογια πιστεως, και την εστειλε παντου, δειχνοντας με αυτο τον τροπο την ορθοδοξη σταση ενος ΙΕΡΕΑ ΜΕ Ι ΚΕΦΑΛΑΙΟ. παραθετω την ομολογια του.
Ομολογία και απολογία πίστεως, ενώπιον του Τριαδικού αληθινού Θεού,
Αγγέλων και ανθρώπων, του Πρεσβυτέρου Γεωργίου Αγγελακάκη
Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος Αμήν.
Δόξα τη Αγία και Ομοουσίω και Ζωοποιώ και Αδιαιρέτω Τριάδι.
Η ελπίς μου ο Πατήρ, καταφυγή μου ο Υιός, σκέπη μου το Πνεύμα το Άγιον,
Τριάς Αγία δόξα Σοι
Υπεραγία Θεοτόκε βοήθοι μοι.
Οι καιροί ου μενετοί, δεν περιμένουν. Καιρός του ποιήσαι. Να ενεργοποιηθούμε,
Να αφυπνισθούμε. Χανόμαστε στην παναίρεση του οικουμενισμού. Ο «σώζων
εαυτόν σωθήτω» (Γεροντικόν).
Επιβάλλεται πλέον ο καθένας μας να πάρει θέση στο θέμα της ορθής
πίστεως. Να κάνει ορθή επιλογή ( Ιησούς Ναυή 24.15 )
Πρόκειται περί ζωής και θανάτου. Ζωή είναι ο Χριστός, η Αλήθεια
~ Ορθοδοξία ~ η Εκκλησία του` και όσοι είναι ενωμένοι μαζί Του δια της ορθής
Πίστεως, των ιερών μυστηρίων και καθαρού βίου. “Εγώ ειμί η Αλήθεια, η Οδός
Και η Ζωή. (Ιωάννης 14.6)
Για την σωτηρία της ψυχής μας χρειάζονται “ορθή πίστις και επιμέλεια
ψυχής” (Ι. Χρυσ. Ομιλ. ιγ’ εις την Γένεσιν)
Θάνατος, ίσον ο χωρισμός της ψυχής από το Θεό. Αιτία, το ψεύδος,
η αίρεσις , η πλάνη, η αμαρτία.
Σήμερα προβάλλεται από πολλούς κληρικούς, όλων των βαθμίδων της
ιερωσύνης, έτερος Χριστός. Άλλο ευαγγέλιο (Β’ Κορινθ. 11.4). Το ίδιο πρόβλημα
αντιμετώπιζε και ο απόστ. Παύλος. Έλεγε συγκεκριμένα:”πολλοί κηρύττουν
Χριστόν ασταύρωτον, στα μέτρα των ανθρώπων. Εμείς κηρύττουμε Χριστόν
εσταυρωμένον”(Α’Κορινθ. 2.2, Α’ Τιμόθ. στ’20, Β’ Τιμόθ. α.14 ). Συμβούλευε δε
το μαθητή του, ότι “εν υστέρεις καιροίς αποστήσονται τινές της πίστεως προ-
σέχοντες πνεύμασι πλάνης και διδασκαλίαις δαιμονίων”( Α’ Τιμόθ. Δ.1). Απλά:
“Το πνεύμα, μέσω των προφητών το λέει ξεκάθαρα` ότι στους έσχατους καιρούς θα αποστατήσουν μερικοί από την πίστη και θα προσκολληθούν σε πνεύματα παρα-
πλανητικά και διδασκαλίες δαιμονικές”. Στη Β’ επιστολή του κεφ. 3 στίχ. 1-5 ξαναλέει:
“Να ξέρεις ακόμα και τούτο: τις έσχατες μέρες θα έρθουν δύσκολοι καιροί. Γιατί οι άνθρωποι θα είναι φίλαυτοι, φιλάργυροι, αλαζόνες, υπερήφανοι, βλάσφημοι, απειθείς στους γονείς τους, αχάριστοι, ασεβείς, άστοργοι, αδιάλλακτοι, συκοφάντες, άσωτοι, άγριοι, εχθροί του καλού, προδότες, αυθάδεις, φουσκωμένοι από εγωισμό. Θα αγαπάνε πιο πολύ τις ηδονές παρά το Θεό. Θα δείχνουν ότι έχουν ευσέβεια, αλλά θα έχουν αρνηθεί τη δύναμή της με τις πράξεις τους` και αυτούς να τους αποφεύγετε”.
Γίναμε χριστιανοί αγνώριστοι` σε σημείο να μη διαφέρουμε από απίστους
και αθέους` και σε πολλά να τους ξεπερνούμε. Γι’αυτό “και βλασφημείται το
πάντιμον και μεγαλοπρεπές όνομά Του, εξ αιτίας μας εν τοις έθνεσιν”(Ησαίας).
Πώς έγινε αυτό; Πώς φθάσαμε σ’ αυτό το κατάντημα; Η απάντησις είναι:
Ανακατέψαμε την Αλήθεια με την πλάνη-αίρεση. Μας έφθειρε η “υπακοή” σε
ωρισμένους πνευματικούς που δεν υπάκουαν στον Χριστό, τον Αρχηγό της
πίστεώς μας, από υπολογισμούς, ιδιοτέλεια, δειλία και ματαιοδοξία. Και ιδού το
αποτέλεσμα: Απομένει ν’ ακούσουμε το του Κυρίου “Ουκ οίδα ημάς” (Ματθ. 25,12).
Η κυριωτέρα αιτία είναι ο οικουμενισμός, που σημαίνει: παναίρεση, πανθρησκεία,
Βαβέλ, εωσφορισμός, χαρμάνι του διαβόλου.
Μέσα σ’ αυτόν είναι: Ο σιωνισμός, μασωνισμός, ρόταρυ, λαίονς, προσκοπισμός,
χιλιασμός και άλλες 8.000 οργανώσεις και σύλλογοι συγγενείς με τους παραπάνω.
Ο παπισμός, προτεσταντισμός μαζί με εκατοντάδες ομολογίες του, οι οποίες από
το 1920 ονομάστηκαν-βαπτίστηκαν “εκκλησίες”, ενώ μία Εκκλησία ίδρυσε ο
Κύριός μας, αυτήν που ομολογούμε στο σύμβολο της πίστεως. ‘’Πιστεύω… εις
μίαν Αγίαν, Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν’’. Τότε, δηλαδή το 1920, συνελήφθη και
η σατανική ιδέα της αλλαγής του ημερολογίου` κυοφορήθηκε και γεννήθηκε το 1924,
το οποίο μέχρι σήμερα ταλανίζει-ταλαιπωρει την Εκκλησία, με καταφανή τα αποτελέσματα του αρχέκακου όφεως και των εκατέρωθεν οργάνων του.
Ο πάπας λ.χ. έκαμε δικό του κατασκεύασμα. Το έντυσε και με πολιτικήν
εξουσία –το Βατικανό- και το βάπτισε ‘’εκκλησία’’. Δικαίωμά του. Έδιωξε ακόμα το
Χριστό μας στον ουρανό και έμεινε εδώ στην γη ως βικάριος-αντιπρόσωπός Του!
Απομένει ένα ακόμα βήμα για να δούμε και αυτό το αδιανόητο που είπε ο παπικός μοναχός
Μπαλέστερ Κουβαλιέρ: ‘’ Ο παπισμός λίγο ακόμη και θα αποκαλέσει τον Κύριό μας…
αντιπρόσωπο του πάπα στον ουρανό’’ (βλ. ‘’θεοδρομία’’ τ1.).
Ακόμα, έδιωξε το Άγιο Πνεύμα και έγινε εκείνος αλάθητος. Φρίκη! Ο Κύριος πλένει
τα πόδια των μαθητών Του, διδάσκοντας ταπεινοφροσύνη. Ο πάπας φόρεσε παντόφλα
και υποχρεώνει όλους να την ασπάζονται!!! Και αντί να του πουν οι ορθόδοξοι
‘’αδελφοί του’’ κυρίως επίσκοποι: ’’ άνθρωπε σύνελθε εκ της εωσφορικής σου μέθης’’,
τον προσφωνούν ‘’παναγιώτατο’’ και τον αναγνωρίζουν ‘’πρώτον εν επισκόποις’’!
Σήμερα ο κίνδυνος είναι μεγαλύτερος επειδή προέρχεται από
προβατόσχημους λύκους, εντός της Εκκλησίας πλέον, που μας χωρίζουν από τον Σωτήρα
μας Χριστό. Ας ακούσουμε τι μας λέει δια της Αγίας Γραφής ο Ίδιος ο Κύριός μας.
‘’Εγώ ήλθα στο όνομα του Πατέρα μου και δεν με δέχεσθε (Ιωάννου Ε.40). Ο άλλος
που θα έρθει στο δικό του όνομα, δηλ. ο αντίχριστος και τον οποίον ετοιμάζουν όλες
οι αιρέσεις πυρετωδώς, δυστυχώς και εμείς με την αχρίστιανη-ασυνεπή ζωή μας, θα τον
δεχθείτε πανηγυρικά’’(Ιωάννου Ε.43).
Η Μητέρα του Κυρίου μας, ονομάζει, εχθρούς του Υιού Της και δικούς Της, τους
αιρετικούς –παπικούς, επί Βέκκου και ασφαλώς, όπως τότε και τώρα.
Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης νουθετεί:’’ Ει τις έρχεται προς ημάς και ταύτην την διδαχήν
ου φέρει, χαίρειν αυτόν μη λέγετε και εις οικίαν μη λαμβάνετε’’(Β’ Ιωάννου 10)
Ο Απόστολος Παύλος παραγγέλλει: ‘’ Αλλά κι αν ακόμη εμείς ή κι ένας άγγελος
από τον ουρανό σας κηρύξει ένα ευαγγέλιο διαφορετικό από το ευαγγέλιο που σας κηρύξαμε, να είναι ανάθεμα’’(Γαλ. 1.8). Και : ‘’σας το είπα κι όλας και το ξαναλέω`
όποιος σας κηρύξει ως ευαγγέλιο άλλη διδασκαλία, διαφορετικήν από αυτήν που παρελάβατε, να είναι ανάθεμα’’(Γαλ. 1.9)
Ο ίδιος πάλι αλλού:’’αιρετικόν άνθρωπον, μετα πρώτης και δευτέρας
νουθεσίας, παραιτού’’(Τίτου γ.10).
Μισός αιώνας γίνεται διάλογος δια του αμαρτωλού Π.Σ.Ε. και πάμε από το κακό στο χειρότερο και μιλάμε ακόμα για διάλογο-εμπαιγμόν. Ενώ θα έπρεπε να διορθώσουμε εαυτούς και να υποδείξουμε ταπεινά σ’αυτούς τον δρόμο της επιστροφής. Αποκόπηκαν
από την Αλήθεια-Ορθοδοξία; ‘Ας επιστρέψουν, να ενωθούν. Να γίνει χαρά στον
ουρανό και τη γη.
Ο ψαλμωδός λέει ‘’ Εμίσησα Εκκλησίαν πονηρευομένην και μετά ασεβών
ου μη καθήσω’’ (ψαλμός 25.5)
Ο Χριστός μας δια των αποστόλων εντέλλεται ‘’πειθαρχήν δει Θεώ μάλλον
ή ανθρώποις’’. (Πράξ. 5.39)
Οι Θεοφόροι πατέρες και διδάσκαλοι, μας συμβουλεύουν: ‘’ πας ο λέγων παρά
τα διατεταγμένα, καν πιστεύει, καν παρθενεύει, καν σημεία ποιεί, λύκος σοι φαινέσθω εν
προβάτου δορά, φθοράν προβάτων κατεργαζόμενος’’ (Θεοφόρος Ιγνάτιος).
Ο άτλαντας της Ορθοδοξίας, Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός, μας παραγγέλλει:
‘’ Άπαντες οι της Εκκλησίας διδάσκαλοι, πάσαι αι σύνοδοι και πάσαι αι Θείαι Γραφαί,
φεύγειν τους ετερόφρονας παραινούσι και της αυτών κοινωνίας διίστασθαι’’(Μάρκ. Ευγενικός P.G 160, 105G). Επίσης ο ίδιος συμβουλεύει:’’ φεύγετε και ημείς αδελφοί,
την προς τους ακοινωνήτους κοινωνίαν και το μνημόσυνον των αμνημο-
νεύτων’’(P.G 160, 1097D1100A).
O Mέγας Φώτιος : ‘’αιρετικός εστίν ο ποιμήν; Λύκος εστί… Φεύγε την κοινωνίαν αυτού, ως ιόν όφεως’’.
Ο Μέγας Αθανάσιος:’’ Εάν ο επίσκοπος ή ο πρεσβύτερος, οι όντες
οφθαλμοί της Εκκλησίας, κακώς αναστρέφωνται και σκανδαλίζωσι τον λαόν, χρή αυτοίς εκβάλεσθαι. Συμφέρον γαρ άνευ αυτών συναθροίζεσθε εις ευκτήριον οίκον ή μετ΄ αυτών
εμβληθήναι ως μετά Άννα και Καιάφα εις την γέεναν του πυρός’’ (ΒΕΠΕΣ 33, 199).
Ο Ιερός Χρυσόστομος:’’…ει μεν περί πίστεως, φεύγε και παραιτήσαι,
μη μόνον εάν άνθρωπος ή αλλά καν άγγελος εξ ουρανού κατιών’’(PG34,213A).
Εκ των νεωτέρων να μνημονεύσουμε τον ιερόν Γεννάδιο Σχολάριον, ο οποίος
προειδοποιούσε τους συμπολίτες του που σχεδίαζαν την ένωσιν με τον πάπα,
για το φυσικό επακόλουθο, χωρισμό τους από τον Θεό(‘’Οι αγώνες των μοναχών υπέρ
της Ορθοδοξίας’’ έκδοσις Ι.Μ. Αγίου Γρηγορίου, Άγιον Όρος 2003, σελ. 302).
Οι ιεροί κανόνες προτρέπουν την διακοπήν του μνημοσύνου, (ΙΕ’ της ΑΒ Συνόδου και
ΛΑ’ των Αγίων Αποστόλων) και θεωρούν αξίους επαίνου και τιμής αυτούς που αποτειχίζονται, διότι προλαμβάνουν και προστατεύουν την Εκκλησίαν από σχίσματα.
Τα περί ‘’δυνητικού’’ χαρακτήρα (του ΙΕ’)του κανόνα είναι εκ του πονηρού. Μπορεί κανείς
να διανοηθεί ποτέ, ότι η οποιαδήποτε εντολή του Κυρίου μας είναι δυνητική; Μη γένοιτο. Άλογα ζώα μας θεωρούν; Χρησιμοποιούν βέβαια και το άλλο διαβολικό
επιχείρημα ‘’θα αγωνισθούμε μέσα στην Εκκλησία’’.
Αδέλφια, γιατί στρουθοκαμηλίζουμε; Δεν φοβόμαστε τουλάχιστον τον αδέκαστο Κριτή, που βρίσκεται προ των θυρών; Αρκετό το κακό που έγινε. Ας μην κοροιδευόμαστε.
‘’ ‘’ Θεός δεν μυκτηρίζεται’’ και ‘’φοβερόν το εμπεσείν εις χείρας Θεού ζώντος’’(Εβρ.10.31).
Ας είμαστε ευθείς και ειλικρινείς. Καινοφανείς ομολογίες,
παλαιοτέρων και νεοτέρων, πατριαρχών, αρχιεπισκόπων, επισκόπων, ηγουμένων και λοιπών κληρικών, εν έργω και λόγω, δεν αφήνουν περιθώρια περαιτέρω παραμονής
σε μια ‘’Εκκλησία’’ που τα πρόδωσε όλα.
Μνημονεύει και δέχεται τον μεγαλύτερον αιρεσιάρχην όλων των αιώνων, τον πάπα,
ως ‘’παναγιώτατο’’ και πρώτον επίσκοπον, καθώς και όλο το συνοθύλευμα όλων των
θρησκειών, ακόμα και μάγων!
Είναι αληθινά οδυνηρό, αυτό που αναφέρει ο Μέγας Βασίλειος στην 92
επιστολή του, και σήμερα ιδιαίτερα μας θλίβει, διαπιστώνοντες τον πόλεμο των αιρετικών
και το αλληλοσπάραγμα των χριστιανών. ‘’ Εις ημάς δε, μαζί με τον φανερόν πόλεμον
των αιρετικών, εξηγέρθη ακόμη και ο πόλεμος των όσων εφαίνοντο ότι ομοδοξούν,
ο οποίος ωδήγησε τας εκκλησίας εις την εσχάτην αδυναμίαν’’(μετάφραση μοναχ. Νικοδήμου Μπιλάλη). ‘’Αν όμως δαγκάνετε και τρώτε ο ένας τον άλλον προσέξτε μην αλληλοεξοντωθείτε’’(Γαλάτας 5,15).
Και κάτι απίστευτο και όμως αληθινό: Προκαλεί βαθύτατη οδύνη και θλίψη αφόρητη
Η δήλωση στη Σύνοδο Προκαθήμενων Κωνσταντινουπόλεως του 1992, του Οικουμενικού
Πατριαρχείου όπως : “ομοφώνως και επισήμως καταδικάσουν σε παγκόσμια κλίμακα όλους τους αποτειχισμένους εκ του επαράτου οικουμενισμού, κληρικούς, μοναχούς και λαικούς,
και εκκινήσουν διωγμόν εναντίον των”. Τότε ο αοίδιμος κ. Διόδωρος,
Πατριάρχης Ιεροσολύμων, αντεστάθη και ματαίωσε το κακόβουλον αυτό σχέδιο, ειπών:
” Ώστε άγιε αδελφέ επιτρέπεται να αγκαλιάζωμεν όλους τους αιρετικούς και αλλοθρήσκους
και να καταδιώκομεν τους Ορθοδόξους αδελφούς μας; Δε θα το δεχτώ ποτέ
αυτό”.(‘’Φωνή εξ Αγίου Όρους , ανοικτή επιστολή ζηλωτών αγιορειτών πατέρων, προς την Ι. Κοινότητα Αγίου Όρους-Άθως’’). Ζωντανό παράδειγμα σήμερα ο αντιχριστιανικός εξωντοτικός και αντισυνταγματικός διωγμός των Εσφιγμενιτών Πατέρων, οι οποίοι Χριστοπρεπώς υπομένουν τα πάνδεινα.
Ακολουθώντας τον Κύριον, ‘’το εσφαγμένον αρνίον’’(Αποκάλ. 5.9), τους αγίους αποστόλους, τους θεοφόρους πατέρας και διδάσκαλους της Εκκλησίας Του και όλους τους αγίους Του που ομολόγησαν και τον ακολούθησαν και σήμερα τον ομολογούν και τον ακολουθούν στο Γολγοθά, “ΑΠΟΤΕΙΧΙΖΟΜΑΙ ”****, φεύγω ως ο Λωτ στο όρος και συντάσσομαι με όσους αγωνίστηκαν και αγωνίζονται για την Ορθοδοξία(βλέπε: ‘’Αγώνες των μοναχών υπέρ της Ορθοδοξίας’’ έκδοσις Ι. Μονής Οσίου Γρηγορίου, Άγιον Όρος 2003).
Θερμή παράκλησις στους συμπρεσβυτέρους και σεβαστούς επισκόπους,
που επιβάλλει η αρχιερωσύνη τους, εφόσον αποδεικνύονται άξιοι ακόλουθοι του Μεγάλου
Αρχιερέως Χριστού: Επειδή μας έβαλλε ο Θεός επισκόπους, φρουρούς, άγρυπνους φύλακες ώστε, όταν πλησιάζουν οι εχθροί να σαλπίζουμε, να ειδοποιούμε αυτούς που επισκοπούμε-επιβλέπουμε ότι κινδυνεύουν. Οφείλουμε να τους αφυπνίζουμε για να πάρουν τα όπλα και να υπερασπίσουν εαυτούς και αλλήλους. Αυτά παραγγέλλει ο Θεός δια του προφήτου Του Ιεζεκιήλ στο 2 και 33 κεφάλαια. Εάν αμελήσουμε-αδιαφορήσουμε, το αίμα των αδικοχαμένων θα ζητηθεί από μας. Αυτό πρέπει να μας συγκλονίζει.
Ακόμα παρακαλώ, όσοι μελετήσουν αυτήν την ομολογίαν, ας παρακαλούν τον Αρχηγόν και Τελειωτήν της πίστεως μας Ιησούν Χριστόν, να δίνει την Θεικήν Τουφωτιά,
νουν και συμπεριφορά δική Του, για την Αλήθεια-Ορθοδοξία.”Να μας κάνει ομολογητάς αφόβους και σκληρούς σαςν το διαμάντι, για ν’αντιμετωπίζουμε τους σκληρούς και πεισματάρηδες και αποστάτες”(Ιεζεκιήλ 3.9).
Εάν δε το καλέσει η ανάγκη, και μας τιμήσει ο Κύριος και αυτό το αίμα μας να δώσουμε σύμφωνα με τον λόγο Του:”Γίνου πιστός άχρι θανάτου και δώσω σοι τον στέφανον της ζωής”(Αποκ.2.10). Δηλαδή : “Κράτα καλά την πίστη σου ακόμη και αν σου στοιχίσει τη ζωή,κι εγώ θα σου δώσω για στεφάνι της νίκης, την αιώνια ζωή”. “Μαράν αθά”,”Ο Κύριος έρχεται σύντομα”(Αποκ. 22.20).
Όσοι πιστοί. “Ο άδικος ας συνεχίσει να αδικεί, ο ακάθαρτος ας συνεχίσει τα βδελυρά του έργα. Ας συνεχίσει και ο δίκαιος να κάνει το δίκαιο κι’ ο άγιος την
αγιωσύνη του”(Αποκ. 22.11).
Ας ξυπνήσουμε επιτέλους, αδελφοί,”έγειρε ο καθεύδων”(Αγία Γραφή). Σήκω εσύ
που κοιμάσαι και θα σου φανερωθεί ο Χριστός-η Αλήθεια. Ο Χριστός δια των πρεσβειών της Παναχράντου Μητρός Του, των Ταξιαρχών μετά πασών των επουρανίων δυνάμεων
και όλων των Αγίων, ας είναι μαζί μας.
ΑΜΗΝ
****Αποτειχίζομαι-αποτείχηση, σημαίνει:Φεύγω από την πλάνη, διαμαρτύρομαι προς τους προξενούντας την αίρεσιν, μέχρις ότου επανέλθουν στην Αλήθεια-Ορθοδοξία,
οι αστοχήσαντες.
